Βιογραφία Εμ. Βαλαγιάννη

Μεγάλη Δυτικομακεδονική προσωπικότητα, με πλουσιότατη προσφορά και προς την ιδιαίτερη πατρίδα του και προς τη Θεσσαλονίκη.

Με τεράστια προσφορά στο χώρο της παιδείας, προσφορά γνωστή όχι μόνο στους Μακεδόνες, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο Μανόλης Βαλαγιάννης γεννήθηκε στην Κοζάνη το έτος 1886 όπου και παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Γαλουχήθηκε με τα ιδανικά της Πατρίδας, της Θρησκείας και της Ελευθερίας. Τελείωσε στην Αθήνα την τελευταία τάξη του Γυμνασίου, αφού δεν κατόρθωσε να πάρει μέρος ως εθελοντής στο Μακεδονικό Αγώνα, εξ αιτίας της νεαρής ηλικίας του. Εργάσθηκε ως Δημοδιδάσκαλος στη Μακεδονία επί τουρκοκρατίας από 1-9-1906 έως 30-8-1911 και παράλληλα εντάχτηκε στην οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα. Το έτος 1911 εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως εθελοντής στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους 1912-1913. Τιμήθηκε με το μετάλλιο Βαλκανικών Πολέμων.  Το 1915 επιστρατεύτηκε. Φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Μετά την αποστράτευσή του συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο και το 1919 πήρε το πτυχίο του. Εγνώριζε τη Γαλλική και την Αγγλική γλώσσα. Στο Πανεπιστήμιο γνώρισε τη Σταματία Πατρικίου.  Ο γάμος τους έγινε τον Ιούλιο του 1919 και  ξεκίνησαν την κοινή πορεία τους στη ζωή που συνεχίστηκε με βαθειά αγάπη, αλληλοεκτίμηση και αμοιβαίο σεβασμό μέχρι τα βαθειά γεράματά τους. Παράλληλα άρχισαν και την εκπαιδευτική τους σταδιοδρομία, για να τιμήσουν και να καταξιώσουν την υψηλή έννοια του εκπαιδευτικού λειτουργήματος. Υπηρέτησαν μαζί στο Καστέλλι Κισάμου στο ημιγυμνάσιο δύο χρόνια, 1921-1922. Ακολούθησε μετάθεση στη Μακεδονία, στο Γυμνάσιο Βεροίας. Είχε επέλθει η Μικρασιατική καταστροφή και τα προβλήματα στη ζωή και κυρίως στην παιδεία ήταν σοβαρότατα. Το ζεύγος Βαλαγιάννη καταβάλλει προσπάθειες να βοηθήσει τα προσφυγόπουλα οργανώνοντας συσσίτια και φροντίζοντας για την ιατροφαρμακευτική  τους περίθαλψη. Η ελονοσία και η φυματίωση θέριζαν.

Το έτος 1923 μετατίθενται στο Αίγιο και το 1925 επανακάμπτουν στη Θεσσαλονίκη όπου εγκαθίστανται οριστικά.  Ο Μανόλης Βαλαγιάννης τοποθετείται στο Β΄Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, όπου υπηρέτησε ως το 1940. Συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό Γυμνασιάρχου .

Το έτος 1921 ο Μανόλης Βαλαγιάννης υπήρξε ένα από τα 6 ιδρυτικά μέλη της Χ.Α.Ν.Θ., που ιδρύθηκε τότε υπό την αιγίδα του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γενναδίου, μαζί με το Γενικό Διοικητή Παρασκευόπουλο, τον Ζάνα κ.ά.

Το 1926 με την αποπεράτωση του κτηρίου της Χ.Α.Ν.Θ., συνέβαλε με άλλους στην εδραίωση της φήμης της.

Ως μέλος του Δ.Σ. της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών διετέλεσε Αντιπρόεδρός της τη διετία 1932-1934.

Το έτος 1929 ιδρύουν με τη Σταματία Βαλαγιάννη τα «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΘΗΛΕΩΝ».

Στον πόλεμο του `40 εργάσθηκε σε κλιμάκιο του Ερυθρού Σταυρού και εγκατέστησε στα ελληνοαλβανικά σύνορα την αποκληθείσα <Γωνιά του Στρατιώτη> που παρείχε βοήθεια και περίθαλψη στους αγωνιστές του μετώπου. Προ του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και κατά τη διάρκεια της κατοχής μέχρι το έτος 1948 διατέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Ε.Ε.Σ. Τιμήθηκε με το μετάλλιο του Ε.Ε.Σ.

Κατά τη διάρκεια των ετών 1942-1945 διατέλεσε μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών επί προεδρίας Στίλπωνος Κυριακίδη.

Τα έτη 1941-1945 έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και τιμήθηκε με το  μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης.

Διατέλεσε επί πολλά χρόνια Γ.Γ.και Αντιπρόεδρος της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας υπό την Προεδρία του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, με εποπτεία επί των νυχτερινών σχολείων.
Μετείχε του Δ.Σ. του Λαογραφικού Μουσείου για τη διάδοση και διαφύλαξη των στοιχείων του μακεδονικού πολιτισμού.

Ιδρυτής και Πρόεδρος των φίλων της Βυζαντινής Μακεδονίας.

Το 1950 μετείχε ως ιδρυτικό μέλος στη σύσταση της Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων και κατόπιν εξελέγη Πρόεδρος του Δ.Σ.  Ως Πρόεδρος, συνέβαλε τα μέγιστα στην οργάνωση των συνεχώς αυξανομένων σωματείων μελών της και συγχρόνως εργάσθηκε με ζήλο για την επίλυση ζωτικών θεμάτων της Δυτικής Μακεδονίας, όπως, τον εξηλεκτρισμό των λιγνιτορυχείων Πτολεμαϊδας, για την οδική σύνδεση Δ.Μακεδονίας-Ηπείρου, για την παρακαμπτήρια οδό Κοζάνης-Πολυμύλου-Βεροίας, για την επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής Αμυνταίου-Πτολεμαϊδας-Κοζάνης καθώς και για την αρτηρία Πτολεμαϊδας-Κλεισούρας και για μια σειρά άλλων τοπικών προβλημάτων στον ευρύτερο χώρο της Δυτικής Μακεδονίας. Ενδιαφέρθηκε και οργάνωσε πολλές εκδηλώσεις πολιτισμού και παράδοσης, εμπλουτίζοντας τη δράση της Ομοσπονδίας σε αυτόν τον τομέα, ενώ σημαντικότατη υπήρξε επί των ημερών του η παρέμβαση της Ομοσπονδίας σε θέματα εθνικού ενδιαφέροντος, όπως τα ψηφίσματα για την <ένωση της Κύπρου  με την Ελλάδα>, η διαμαρτυρία προς τον Ο.Η.Ε.και τις κυβερνήσεις Αγγλίας και Η.Π.Α. για τους βανδαλισμούς των Τούρκων το 1955 κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.

Μέλος του Δ.Σ. του σωματείου Μακεδονομάχων «Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ». Μέλος του Δ.Σ. του πρεβαντορίου «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ».

Το 1945 μετά τον πόλεμο ανέλαβε Πρόεδρός του Δ.Σ. της Χ.Α.Ν.Θ. και φρόντισε για την ανασυγκρότηση και επαναλειτουργία της. Ήταν το Σωματείο στο οποίο αφοσιώθηκε ολόψυχα και παρέμεινε Πρόεδρος επί 18 ολόκληρα χρόνια. Ήταν θετική η προσφορά του σε αυτήν, διείδε και πίστευε στο μεγάλο κοινωνικό της έργο για τη νεότητα και φρόντισε πολύ ώστε να αποκτήσει και να διατηρήσει το υψηλό της επίπεδο. Διατέλεσε επίσης Αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου των Χ.Α.Ν.Ελλάδος.

Διετέλεσε Δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Θεσσαλονίκης.

Συμμετείχε σε διεθνή συνέδρια και αποστολές στο εξωτερικό.

Συνέγραψε βιβλία, άρθρα και μελέτες τα οποία έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί. Εργασίες που δε δημοσιεύθηκαν είναι: «Η επίδραση της διανοήσεως εις τον απελευθερωτικόν αγώνα του 1821» και η «Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως».

Ισχυρή προσωπικότητα ο Μανόλης Βαλαγιάννης, οξυδερκής, διορατικός, σπινθηροβόλος αλλά συγχρόνως εγκρατής και πράος κρατούσε πάντα το μέτρο.  Με τη Σταματία Βαλαγιάννη ανάλωσαν τη ζωή τους στο μεγάλο εκπαιδευτικό έργο που ανάλαβαν και αφιερώθηκαν σε αυτό μέχρι το τέλος  της ζωής τους. Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη το έτος 1975.